Archive for the 'rec-conf' Category

Recensie: Son of Rambow

Na maandenlang geen film te hebben gezien* begon het toch weer te kriebelen** om er een te kijken en te voorzien van een kritische blik. En wat is er dan beter dan een film die pas over ruim anderhalve maand uitkomt? (Don’t answer that.) Son of Rambow is de nieuwe film uit de handen van het duo Hammer & Tongs dat behalve legio videoclips ook de filmversie van The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy bracht. Dit filmdebuut mikte er op om zowel het grote publiek (de wal) als de kleinere kring van cultfans (het schip) tevreden te houden en viel uiteindelijk een beetje tussenbeide – niet helemaal gefaald, maar ook niet geslaagd. De opvolger echter, die op zichzelf staat, komt een stuk lekkerder uit de verf. Continue reading ‘Recensie: Son of Rambow’

Recensie: Into the Wild

Tweeënhalf uur pracht en praal van de Amerikaanse natuur, tweeënhalf uur spirituele reis van een jongeman die geïnspireerd door onder andere Thoreaus Walden de eenzaamheid opzoekt, tweeënhalf uur ontmoetingen met echte mensen. Dat klinkt toch als een idyllische filmavond? Nou, dan zet je Into the Wild aan, met goede hoop, en wat krijg je? Jammer en helaas: tweeënhalf uur verveling. Sorry dat ik het zeg, maar waar is het hier foutgegaan? Continue reading ‘Recensie: Into the Wild’

Recensie: Walk Hard – the Dewey Cox story

Met een historie van momenten waarop de aanraking tussen het genre popmuziek en het genre filmcomedy extreem vruchtbaar bleek, was het wachten op en snakken naar Walk Hard: the Dewey Cox Story een lange moeilijke zit. Te lang! Oftewel, kijk eens aan: weer een film zonder Nederlandse releasedatum! De verwachtingen waren hoog: het moest en zou een schitterende film worden. Met een beetje fantasie kun je de vorige zin teruglezen er in gedachten een afkeurend zoemertje achteraan plaatsen. “i-iiiiiii!!” Regisseur Jake Kasdan (Orange County) en mede-schrijver Judd Adaptow (schrijver en regisseur van Knocked Up) krijgen echt nog wel een kans om dit debacle goed te maken, dat voorecht hebben ze beide wel verdiend, maar in de tussentijd mogen ze door iedereen op straat afkeurend toe worden gehoofdschud. Continue reading ‘Recensie: Walk Hard – the Dewey Cox story’

Recensie: Youth Without Youth

Ja Confusiuc, zeg ik maar vast tegen mezelf, maak mijn borst maar vast nat. Daar heb ik gelijk in, antwoord ik mezelf maar weer, want ik weet goed dat mijn mening van vandaag wederom niet de populaire mening is over de film waarover ik betoog. Criticus (en menig kijker) kotst namelijk op Youth Without Youth, het recentste werk van een held van een regisseur: Francis Ford Coppola (The Godfather trilogie e.v.a. meesterwerken). Niet dat een 6,6 op imdb zo slecht is, maar dat slechts ruim een kwart van de recensenten er een goed woord voor overheeft is toch een beetje jammer. Zo beroerd is namelijk echt niet. Maar ik heb vast ongelijk en kan alvast op een gros boze reacties rekenen na 22 mei, wanneer de film hier eindelijk uit is. Continue reading ‘Recensie: Youth Without Youth’

Recensie: Before the Devil Knows You’re Dead

Één broer bedenkt een plan om de juwelierszaak van zijn ouders te beroven – bekend terrein: veilig, snel, simpel – en de andere broer moet het uitvoeren, maar huurt daarvoor zonder het af te spreken een dubieuze vriend in. En die neemt op zijn beurt weer zonder het af te spreken een écht pistool mee. Het zou een verdomd saaie film zijn geweest als er niet vanalles misging in deze situatie, maar wat The Devil Knows You’re Dead geen moment doet is vervelen. Oude rot Sidney Lumet (12 Angry Men) heeft in zijn vorige film, Find Me Guilty, al de zeldzaamheid vertoond om een goede film neer te zetten met Vin Diesel in de hoofdrol, met deze heeft hij zelfs weer iets gemaakt wat helemaal doet terugdenken aan zijn grootste gloriedagen als regisseur. Continue reading ‘Recensie: Before the Devil Knows You’re Dead’

Recensie: Zomerhitte (open brief)

Lieve Monique van de Ven,

Aan de ene kant: bedankt! Je hebt me een reden gegeven om mezelf recensent te noemen. Na maandenlang geen lager cijfer dan een 6,5 te hebben kunnen uitdelen – goed, mijn filmkeuze was er niet naar: filmsnob die ik ben, ik koos toch wat me het interessantst leek – kan ik nu eindelijk onder de voldoendegrens duiken en mijn gezonde mening verkondigen dat ik een film slecht vind. Je raadt het al, ik heb het over Zomerhitte. Het idee om een Boekenweekgeschenk te verfilmen vond ik nog enigszins grappig toen ik het hoorde. Toen het ik het zag kreeg ik echter het idee dat ik tijdens het horen in een tijdelijke staat van achterlijkheid moet zijn geweest. Continue reading ‘Recensie: Zomerhitte (open brief)’

Recensie: Lars and the Real Girl

Lars and the Real Girl verkent een erg bijzonder thema. Wat doe je namelijk als je rare broer met zijn “nieuwe vriendin” aan de deur staat en zij een real doll blijkt te zijn? Niet alleen dat, die gekkerd van een Lars (Ryan Gosling – Half Nelson) behandelt haar ook als een echt persoon. Echter weet hij er wel wat voordelen uit te halen. Voor hem is deze Bianca een manier om zijn rare gedragspatronen te doorbreken: hij wordt minder mensenschuw, reageert normaal als iemand tegen hem praat en eet weer. Broers vrouwlief (Emily Mortimer – Match Point) is maar al te ontvankelijk voor het advies van psychiater Patricia Clarkson (The Station Agent) om het spelletje mee te spelen, maar hij (Paul Schneider – The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) heeft zelf behoorlijk moeite met de rariteiten die de hoofdpersoon zijn veilige wereldje in brengt. Continue reading ‘Recensie: Lars and the Real Girl’

Recensie: There Will Be Blood

Ladies and gentlemen, I’ve traveled over half our state to be here tonight” zijn de eerste gesproken woorden van There Will Be Blood, en dan zitten we al een klein kwartiertje in de film. De stilzwijgende en eenzame wilskracht waarmee de zelfverklaarde ‘olieman’ Daniel Plainview – de Oscar-winnende rol van Daniel Day-Lewis (Gangs Of New York) – zijn eerste stappen naar grootsheid zet tekenen zijn hele bestaan. De listige Plainview wint altijd, over de ruggen van iedereen met wie hij werkt en voor wie hij tegelijk een diepe minachting koestert. Hij is een man alleen. Wanneer hij een kleine religieuze gemeenschap infiltreert met zijn bedrieglijke manier van zakendoen, krijgt hij van onder andere de jonge priester Eli Sunday (Paul Dano – Little Miss Sunshine) van de ‘Church of the Third Revelation’ de eerste weerstand die zijn handelswijzen misschien wel eens zouden kunnen bedreigen. Continue reading ‘Recensie: There Will Be Blood’

Recensie: The Darjeeling Limited

‘Dat die Wes Anderson (The Royal Tenenbaums) eens gauw volwassen wordt!’, geeft zo’n beetje de lading weer van de kritiek die de regisseur met een flair voor eigenzinnigheid over zich heen krijgt. Met The Darjeeling Limited wijkt hij nauwelijks af van zijn gebruikelijke thema’s: contactgestoorde, emotieloze mensen in een slecht functionerend familie- of groepsverband. Wederom levert het een charmante film op die in een geheel eigen wereld afspeelt – ja ok, het is India, maar dan wél India volgens Anderson – met een onmiskenbare stijl van vormgeving, vakkundig camerawerk en een uitstekend ‘meer glimlachen dan schaterlachen’-gevoel voor humor. Als dat het werk van een kinderachtig persoon is, laat hem dan vooral kinds blijven. Continue reading ‘Recensie: The Darjeeling Limited’

Recensie: Across the universe

De beste film die vandaag in de bioscoop komt heb ik allang gerecenseerd, en om nou naar Alibi te gaan? Ik heb wel betere dingen te doen, dus pluk ik meer wat van internet dat nog geen Nederlandse releasedatum heeft: Across the universe. O nee, hoor ik ons overheersend mannelijke publiek denken, alweer zo’n kutmusical! Jawel. En de muziek is alleen maar de Beatles, de Beatles en nog eens de Beatles! Dat kan alleen maar heel erg goed gaan, of héél erg fout! Was het maar zo. Ondanks dat er nogal wat op valt aan te merken, kan ik dit rolprentje niet zo erg haten als ik graag zou willen. Integendeel: ik ga ‘m helemaal aanraden aan iedereen. Continue reading ‘Recensie: Across the universe’