Nou ja zeg! Laura Dekker, die dekselse puber die vastberaden de wereld rond wil zeilen, blijkt niet alleen te staan! Na uitvoerig veldonderzoek van HaaiKoe is gebleken dat talloze kinderen ook het veilige handje van pa of ma los willen laten en solo willen gaan. Ja, dat de jeugd steeds volwassener, slimmer, boontjesdoppender en met name zelfstandiger wordt, is zo klaar als een klontje! Of dit door het zeilidee van de 14-jarige Laura komt, is nog niet helemaal bekend, maar vast staat dat kinderen nu ook zelf dingen willen doen. Uit het rapport “Het ruime sop: alleen op het doel af. Een onderzoek naar solistisch gedrag van kinderen, pubers en andere minderontwikkelden” van de HaaiKoe onderzoekspoot maken wij alvast de interessantste gevallen bekend. Blijf lezen in ‘Rapport: ook andere kindertjes gaan solo!’
Author Archive for Sjaak
Gunst! Direct na de presentatie van zijn gloednieuwe boek “Keukenprins” in Amsterdam-Zuid is schrijver Ronald Giphart, tegenwoordig voorzien van kekke nepbaard en bekend van zijn romans over geslachtsdrift, door enkele ambulancemedewerkers ingesnoerd en naar de dichtstbijzijnde psychiatrische inrichting gebracht! Onder de verbouwereerde blikken van zijn lieve vrouw en zijn drie kindertjes werd de schrijver schuimbekkend afgevoerd. HaaiKoe sprak met Dirk van Vilden, directeur van inrichting Het Zonnebloempje. “We hadden geen dag later moeten komen.” Oei! Blijf lezen in ‘Ronald Giphart opgenomen na boekpresentatie!’
Jippie! Het internetgeweten van Nederland, de scherprechter van de online community, de twitterende Francisco van Jole, is door een Braziliaans mediagezelschap naar Rio de Janeiro gevlogen om te worden gehuldigd! De Is Dat Eigenlijk Wel Zo-figuur heeft, voor vele Nederlanders compleet onverwacht, de belangrijkste Braziliaanse mediaprijs in de wacht weten te slepen, en dat moet natuurlijk feestelijk worden aangekleed! Een fles champagne zal Francisco’s bezit worden na de uitreiking en de huldiging, en een privé-carnavalstoet met lekker Braziliaanse wijven ligt voor de Rotterdammer in het verschiet! Blijf lezen in ‘Francisco van Jole krijgt belangrijke prijs!’
Toen bekend werd gemaakt dat de onvolprezen Engelse serie The Office een Amerikaanse variant zou krijgen, was ik, zoals een vader van een breezersletje in de provincie, boos en teleurgesteld. Waarom moesten die Amerikanen zo nodig hun eigen Office? Waren de Engelsen soms niet te verstaan? Mijn woede en teleurstelling ebden echter weg toen bleek dat de Amerikanen veel nieuwe afleveringen maakten die behoorlijk door de beugel konden: de Amerikaanse variant bleek een verrijking van het toch wat schrale komedieserieaanbod op de televisie. De man die de hoogste positieve noot aansloeg was mijns inziens Steve Carell, die zich als kantoorbaas kon meten aan Ricky Gervais. De Amerikaan heeft de lach aan zijn kont hangen en weet probleemloos een loser neer te zetten, zoals ook blijkt uit The 40-Year Old Virgin. Blijf lezen in ‘Recensie: Get Smart’
Die Kenny de Vries toch zeg! Schrijft hij geen beslommeringen over zijn bezoekjes aan de door eenieder gevreesde tandarts, dan klimt hij wel in de pen om zijn almachtige woord de wereld in te gooien. Provinciaal Jacqueline van Dongen weet inmiddels alles van de machtige inzendingen van Kenny, en nu is ook de Volkskrant in aanraking gekomen met een ingezonden bericht van de oogappel van de HaaiKoelezers. In de reisrubriek “Reisbureau” (originele titel, hoor) was anderhalve week geleden de vraag aan de lezers wat hun favoriete Nederlandse winkelstraat was. Kenny was een van de reagerende lezers, en het resultaat is er naar! Blijf lezen in ‘HaaiKoe in de Volkskrant!’
Wij van HaaiKoe zijn fan van enkele mannen van stavast, zoals Chriet Titulaer, Frank Masmeijer, François Boulanger en Henk Westbroek. Onze grootste held steekt daar echter met voetbalkop en dito schouders bovenuit: van Evert ten Napel zijn wij al jaren devoot fan. Zo hanteren wij bij het bekijken van wedstrijden het criterium of Evert de commentator is, citeren wij te pas en te onpas uit ’s mans werk en betreuren wij het dat het niet meer lang duurt eer Evert de pensioensgerechtigde leeftijd heeft bereikt. Blijf lezen in ‘HaaiKoe presenteert: de Evert ten Napel fanshop!’
Makkelijk hoor, om met een aantal man cartoons te tekenen. Als de een zijn dag niet heeft, de ander met een kater op de bank hangt en nummer drie zijn negen honden moet voeren, kan de niet te benijden nummer vier het oplossen en komt er altijd wel iets goeds uit. De mannen van Cyanide and Happiness zijn ook zulke makkelijke luie zakken: om de zoveel dagen een stripje tekenen, patsen met je bekendheid en drie dagen douchen om weer op een idee voor drie tot zes strookjes te komen. Blijf lezen in ‘Geef ze van Cartoon: Cyanide and Happiness’
Dat we met de Oostenrijkse film Import/Export geen doorsnee Kluun- of actiefilm te pakken hebben, komen we al te weten voordat we 1 seconde beeld hebben gezien en alleen nog maar een blik hebben geworden op de biografieën van de acteurs. Enkele bejaarde, demente figuranten blijken ook daadwerkelijk dement, hoofdrolspeler Paul Hofmann (Pauli in de film) was zwerver voordat regisseur Seidl met hem ging filmen en zwierf na de opnamen vrolijk verder, en Ekateryna Rak, die het arme Oekraïnse karakter Olga vorm geeft, vreesde dat Seidl haar had meegelokt voor de opnamen van een pornofilm. Blijf lezen in ‘Recensie: Import/Export’
Het kon niet eeuwig blijven duren, de roem van multitalent en aardige, lieve, oprechte jongeman Jeroen van Koningsbrugge. De nieuwe Nederlandse film van de schattige Lama die ook furore maakt in zijn bandje en natuurlijk in Draadstaal, is vernietigend ontvangen. Jeroen laat exclusief aan HaaiKoe weten kapot te zijn van de klappen die hij van recenserend Nederland ontving. “Ik weet niet meer of ik nog talent heb. Heb ik eigenlijk ooit wel talent gehad?” Ontluisterend! Blijf lezen in ‘Nieuwe Nederlandse film Jeroen van Koningsbrugge gigantische mislukking!’
Mijn kennis van de Tsjechische cinema beperkte zich tot vrijwel alle afleveringen van Buurman en Buurman, de olijke kornuiten die weinig van hun huis en lijf overlieten als er weer eens een plafondje moest worden gewit of een schilderijtje moest worden opgehangen. Het valt, deze introductie in ogenschouw nemende, dan ook te begrijpen dat de Tsjechische film Empties (oorspronkelijke titel: Vratné lahve) bij mij geen enkel belletje deed rinkelen, en ook de naam van de regisseur, Jan Svérak, zei mij niets. Blijf lezen in ‘Recensie: Empties’
Laatste reacties