Author Archive for Kenny de Vries

Gaatjes vullen

Ik heb een hekel aan de tandarts. Dat is nou eenmaal zo, daar kan ik niets aan doen. Vroeger had ik een tandarts die heel erg op Ome Willem leek. Niemand in mijn familie die het gek vond dat ik de tandartsbezoeken vreesde en op weg naar dergelijke bijeenkomsten mijn onderbroek bevuilde.

Ruim twintig jaar later wekt de jaarlijkse oproepkaart ter controle van mijn gebit zo veel nare associaties op, dat ik niet de moed bijeen kan rapen om het telefoontje te plegen. Gelukkig begrijpt de receptioniste van mijn huidige tandarts mijn angsten heel goed, hoewel ze zeker niet hoog opgeleid is. Zij is vast in haar eigen jeugd misbruikt, althans zo klinkt haar ietwat bibberende, twijfelachtige stem over de telefoon wel. Zij belt dan na een maand van stilte mijnerzijds op om een afspraak te maken. Zo ook afgelopen donderdag. Continue reading ‘Gaatjes vullen’

Toiletbezoek

‘Weet je wat ik vervelend vind? Als ik aandrang voel tot kakken en ik nog net een tv-programma af wil kijken of een krantenartikel uit wil lezen. Maar ik heb een manier gevonden om de aandrang, althans tijdelijk, te doen stoppen. Als ik namelijk mijn hand om mijn geslacht leg en zachtjes aaitjes geef, zorgt dat voor het nodige uitstel. Maar helaas, ook dit uitgebroede gouden ei heeft zo zijn kanttekeningen.

Ten eerste duurt het uitstel soms zo lang dat al weer een volgend programma begint of dat ik aan een nieuw katern ben begonnen. In dergelijke gevallen kan de hele riedel weer van voor af aan beginnen. Of soms komt Anja de kamer binnengelopen en dan zul je altijd zien dat er net een mooie vrouw in beeld is, zoals Linda de Mol, of dat de krant op de pagina van de contactadvertenties ligt opengeslagen, in het ergste geval zelfs op de rubriek ‘man-man contacten’. Een felle ruzie waarbij ze dreigt het huwelijk op de klippen te laten lopen is dan het gevolg. Meestal loopt ze na een dergelijke tirade teleurgesteld naar de keuken toe om aardappels te schillen. Continue reading ‘Toiletbezoek’

Principes

‘Dag Wilma, dat ik jou hier aan mag treffen’
‘Hoezo?’ vroeg ze met een onterechte verontwaardiging in haar stem.
‘Jij was wel de laatste persoon die ik verwachtte hier tegen te komen. Op Osama Bin Laden en Harrie Jekkers na dan’

‘Wat bedoel je?’ en ze keek me aan als een puber die net stiekem een sigaretje had gerookt en dat wanhopig probeerde te verhullen voor de vader die niet met zijn handjes van de kinderkes af kon blijven.
‘Nou, een overtuigd vegetariër bij de slager tegen het lijf lopen. Dat had ik nou nooit verwacht’ Continue reading ‘Principes’

Beste Jacqueline,

Ik heb lang nagedacht over de vraag of ik deze open brief zou openen met ‘Lieve’. Maar op de een of andere manier kreeg ik een donkerbruin vermoeden dat het woord lief, en alle vervoegingen daarvan, niet zeer frequent in jouw omgeving worden gebezigd. Jij lijkt mij niet het type meisje dat snel iets of iemand lief noemt, hoogstens lammetjes van twee maand oud die door het malse gras huppelen in Coevorden. Ook denk ik niet dat iemand jou snel als lief bestempelt, wat op zich geen slechte eigenschap hoeft te zijn. Of word je geregeld wakker naast een jongen die na een zwoele nacht als eerste de woorden ‘Ik vind je lief’ uitkraamt?

Beste Jacqueline dus maar. Sinds september biedt voxlog je de gelegenheid om elke week je bekentenissen als eerstejaars te delen met de rest van de wereld. Laat ik me deze eerste keer niet meteen richten op dit naar mijn mening ridicule hersenspinsel, maar me richten op je recentste ontboezemingen. Deze betroffen een aanbidding van de heer Beelen. Continue reading ‘Beste Jacqueline,’