Na maandenlang geen film te hebben gezien* begon het toch weer te kriebelen** om er een te kijken en te voorzien van een kritische blik. En wat is er dan beter dan een film die pas over ruim anderhalve maand uitkomt? (Don’t answer that.) Son of Rambow is de nieuwe film uit de handen van het duo Hammer & Tongs dat behalve legio videoclips ook de filmversie van The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy bracht. Dit filmdebuut mikte er op om zowel het grote publiek (de wal) als de kleinere kring van cultfans (het schip) tevreden te houden en viel uiteindelijk een beetje tussenbeide - niet helemaal gefaald, maar ook niet geslaagd. De opvolger echter, die op zichzelf staat, komt een stuk lekkerder uit de verf. Blijf lezen in ‘Recensie: Son of Rambow’
Author Archive for Confusiuc
Tweeënhalf uur pracht en praal van de Amerikaanse natuur, tweeënhalf uur spirituele reis van een jongeman die geïnspireerd door onder andere Thoreaus Walden de eenzaamheid opzoekt, tweeënhalf uur ontmoetingen met echte mensen. Dat klinkt toch als een idyllische filmavond? Nou, dan zet je Into the Wild aan, met goede hoop, en wat krijg je? Jammer en helaas: tweeënhalf uur verveling. Sorry dat ik het zeg, maar waar is het hier foutgegaan? Blijf lezen in ‘Recensie: Into the Wild’
Met een historie van momenten waarop de aanraking tussen het genre popmuziek en het genre filmcomedy extreem vruchtbaar bleek, was het wachten op en snakken naar Walk Hard: the Dewey Cox Story een lange moeilijke zit. Te lang! Oftewel, kijk eens aan: weer een film zonder Nederlandse releasedatum! De verwachtingen waren hoog: het moest en zou een schitterende film worden. Met een beetje fantasie kun je de vorige zin teruglezen er in gedachten een afkeurend zoemertje achteraan plaatsen. “i-iiiiiii!!” Regisseur Jake Kasdan (Orange County) en mede-schrijver Judd Adaptow (schrijver en regisseur van Knocked Up) krijgen echt nog wel een kans om dit debacle goed te maken, dat voorecht hebben ze beide wel verdiend, maar in de tussentijd mogen ze door iedereen op straat afkeurend toe worden gehoofdschud. Blijf lezen in ‘Recensie: Walk Hard - the Dewey Cox story’
Geachte heer Frans (of mag ik Lange zeggen?),
Ik heb een idee voor een nieuwe wet die u kunt aandragen in een nieuwe programma. Namelijk: dat mensen die niet weten dat Johan Remkes geen minister meer is zich niet met politiek mogen bezighouden. Of nog beter, mag jij het land uit worden gezet? De casus Remkes is natuurlijk slechts een klein exemplarisch voorbeeldje van uw ongestructureerde geraaskal in uw – en vooruit: ook Baas B’s – grote hit, Kamervragen, maar het toont me een erg bekende kant van u die niet betrokken genoeg is in het politieke debat om er een oordeel over te geven. In hiphopperstaal vertaald zou u hier de beschaafde tekst kunnen lezen: hou je bek, dombo. Blijf lezen in ‘langefrans@veronicatv.nl’
Ja Confusiuc, zeg ik maar vast tegen mezelf, maak mijn borst maar vast nat. Daar heb ik gelijk in, antwoord ik mezelf maar weer, want ik weet goed dat mijn mening van vandaag wederom niet de populaire mening is over de film waarover ik betoog. Criticus (en menig kijker) kotst namelijk op Youth Without Youth, het recentste werk van een held van een regisseur: Francis Ford Coppola (The Godfather trilogie e.v.a. meesterwerken). Niet dat een 6,6 op imdb zo slecht is, maar dat slechts ruim een kwart van de recensenten er een goed woord voor overheeft is toch een beetje jammer. Zo beroerd is namelijk echt niet. Maar ik heb vast ongelijk en kan alvast op een gros boze reacties rekenen na 22 mei, wanneer de film hier eindelijk uit is. Blijf lezen in ‘Recensie: Youth Without Youth’
Opschudding in de Amerikaanse Ohio staat bij het uitkomen van de debuutplaat van de jonge rockers Power! Het driekoppige trio verraste vriend en - vanaf dat moment vooral - vijand met de titel van hun debuutplaat. “Van Charles Manson wisten we al dat het gevaarlijk was om inspiratie te halen uit dit specifieke album van de Beatles, maar de dimensies die het nu heeft aangenomen waren niet te voorspellen”, verklaart Buddy Brixton, manager van de band en vader van 12-jarige zanger Blinker. The White Album, zoals de ’self-titled’ plaat van de Beatles in de volksmond bekend staat, zorgde al voor racistische controverse door de interpretatie van de seriemoordenaar en nu opnieuw. Negers in alle soorten en maten staan in een lange rij voor een appartementengebouw in Salt Lake City waar de band is ondergedoken. Elk van de protesteerders is gewapend met een symbolische emmer water. “Om brandende kruisen te blussen!”, scandeert M’bulu Jackson, leider van de organisatie Junior Black Panthers die speciaal voor de oproer in het leven is geroepen. Blijf lezen in ‘Rel: racistische jongensband!’
Nu al de Nederlandse film van het jaar: Fitna staat eindelijk online! De bezoekerscijfers liegen er niet om. Volgens de LiveLeak-pagina hebben er in de eerste twee uur al “1610098″ mensen naar gekeken. Daar droom je als filmmaker toch van? Eigenlijk weet ik niet waarom ik dit filmpje überhaupt zou recenseren, iedereen ziet ‘em toch wel. Maar ja, laat ik het daarom ook maar vooral op de filmische aspecten houden, des te minder open deuren worden ingetrapt. De kijkersdrukte speelt het afspelen van de film echter parten: doordat ‘ie moet worden gestreamd hapert Fitna als een kapotte oude langspeelplaat van een een stotterende junk-muzikant die de weg kwijt is. Downloaden dan maar… En is het de moeite waard? Nou, ja en nee. Blijf lezen in ‘Rencensie (2): Fitna (or how I learned to stop worrying and love the muslim, red.)’
Één broer bedenkt een plan om de juwelierszaak van zijn ouders te beroven - bekend terrein: veilig, snel, simpel - en de andere broer moet het uitvoeren, maar huurt daarvoor zonder het af te spreken een dubieuze vriend in. En die neemt op zijn beurt weer zonder het af te spreken een écht pistool mee. Het zou een verdomd saaie film zijn geweest als er niet vanalles misging in deze situatie, maar wat The Devil Knows You’re Dead geen moment doet is vervelen. Oude rot Sidney Lumet (12 Angry Men) heeft in zijn vorige film, Find Me Guilty, al de zeldzaamheid vertoond om een goede film neer te zetten met Vin Diesel in de hoofdrol, met deze heeft hij zelfs weer iets gemaakt wat helemaal doet terugdenken aan zijn grootste gloriedagen als regisseur. Blijf lezen in ‘Recensie: Before the Devil Knows You’re Dead’
Zie je hoe moeilijk John Jones hier kijkt? Die jongen snakt naar een nieuwe sit-com om daarin zijn middelmatige - “Ach ik ben in elk geval dertig keer beter dan Patrick Lodiers”, wat waar is - gevoel voor humor tentoon te spreiden. Als het aan mentor Harm Edens ligt, ligt die kans voor het grijpen, ware het niet dat er na Man About the House moet worden gezocht naar een nieuw succesvol buitenlands programmaconcept om uit te zuigen. De tijd tussen Jones’ laatste succes Sam Sam en diens origineel (Man About the House dus) was al een dikke achttien jaar, HaaiKoe kreeg de opdracht om in recentere comedyhits op zoek te gaan naar een voedingsbodem voor een John Jones-vehikel. Welke broodkruimels liggen er voor het oprapen en wat kan Jones daarin doen? Blijf lezen in ‘De Rubriek: ‘remakes’’
Lieve Monique van de Ven,
Aan de ene kant: bedankt! Je hebt me een reden gegeven om mezelf recensent te noemen. Na maandenlang geen lager cijfer dan een 6,5 te hebben kunnen uitdelen - goed, mijn filmkeuze was er niet naar: filmsnob die ik ben, ik koos toch wat me het interessantst leek - kan ik nu eindelijk onder de voldoendegrens duiken en mijn gezonde mening verkondigen dat ik een film slecht vind. Je raadt het al, ik heb het over Zomerhitte. Het idee om een Boekenweekgeschenk te verfilmen vond ik nog enigszins grappig toen ik het hoorde. Toen het ik het zag kreeg ik echter het idee dat ik tijdens het horen in een tijdelijke staat van achterlijkheid moet zijn geweest. Blijf lezen in ‘Recensie: Zomerhitte (open brief)’
Laatste reacties